waardevolle nis
oedipus en jocaste

Testje van Anna



Jaartal:
2006

Techniek:
Olieverf op paneel

Afmeting:
61 x 35


Reinout Krajenbrink ©

 

                            TESTJE VAN ANNA

 

 

Anna, een bevriend dorpsgenote, liet me eens dit testje zien. Ze had het gevonden toen de fundering van hun huis gegraven werd. Het had de tijd, in tegenstelling tot veel tijdgenoten, goed doorstaan en liet onder de grond de wereld decennialang zorgeloos aan zich voorbij gaan.

Ongetwijfeld heeft het zo'n tweehonderd jaar geleden in de koude wintermaanden, staande in een stoof met een gloeiend kooltje erin, vele voeten verwarmd. Daarna, misschien nog dienst gedaan als bloempotje op de veranda, om vervolgens afgeschreven in de grond te verdwijnen.

Dat het de komende decennia weer onder de grond zal verdwijnen durf ik te betwijfelen en vind het daarmee een mooi voorbeeld van opnieuw tot leven komen. Nu staat het alweer een tijdje in mijn atelier en kon ik maar geen goede gelegenheid vinden om de aarden kom, vast te leggen. Wat zou het leuk zijn om dit "onsterfelijke" potje te vereeuwigen in olieverf.

   Tot ineens het herfstseizoen aanbrak. In veel herfststillevens zie je telkens weer de vergankelijkheid van dingen terugkomen. In dat thema zou dit testje mooi kunnen passen, in de grond begraven, maar ook weer uit de grond herleven. In dat verband is ook de paddestoel hier afgebeeld. Paddestoelen schieten zo uit de grond en leven op dode organische stoffen. Leven uit dood- daarmee kreeg de paddestoel, veelal de betekenis van lang leven en onsterfelijkheid. Iets wat mooi te vergelijken valt met dit testje.

Om zo'n thema als onsterfelijkheid goed uit de verf te laten komen, vind ik dat je haar tegenpool ook moet laten zien: die van de vergankelijkheid. Door contrasten tegenover elkaar te zetten versterk je ze namelijk. Als symbolen voor vergankelijkheid koos ik voor de bladeren van de boom, die je in dit stilleven in allerlei stadia van kleuren ziet liggen. Ze zijn nog maar even mooi, maar zullen weldra tot humus vergaan. De mispel is minder bekend, maar we kennen het o.a. van de uitdrukking: zo rot als een mispel. Het is een oeroude vrucht die familie is van de appel. Hij werd vanaf 200 v. Christus door de Romeinen in Europa verspreid en werd daarna veel aangeplant in kloostertuinen. De vrucht was namelijk goed voor de maag en spijsvertering. De mispel wordt pas eetbaar na een paar weken koel te hebben gelegen. Dit wordt in de volksmond "rotten" genoemd. Tegenwoordig is de mispel in onbruik geraakt,  echter de uitdrukking zo rot als een mispel kennen we nog wel. In dit stilleven staat de mispel dus symbool voor het afsterven.

 

overzicht stillevens